هیاهوی باران

 

زمانیکه با حسرت

پرپر شدن گلهای باغچه را می نگرم

دریافتم که بی جهت دنیا را زیبا می بینم

زمانیکه قدمهای رهگذری

سکوت فکرم را می شکند

با خود می گویم

زندگی ثانیه ای است.

هنگامیکه دستهایم قطرات باران را لمس می کند

شعله های آتش را در خود پذیرا می شوم

و هنگامیکه عطر تنها گل کوچه خاطرات در مشامم می پیچد

به یاد نفس های دوست

جانم را که ایثاری از خواستن هاست

بدست باد می سپارم

و در خواهش رویش تک درختی

در تنها ترین لحظه ها

به هیاهوی باران می اندیشم.

 

نیما

آبان ۸۶

 

جان خسته

 

زشست عشق چو تیر بلا روان کردند              نخست جان من خسته را نشان کردند

کسی که زد قدمی در ره فا داری                   بهر جفا و بهر جورش امتحان کردند

مس وجود دهی کیمیای عشق بری                بیا بگو ک در این ره که رازیان کردند

هزار جان گرامی به یک نفس دادند               اگر چه دل بر بودند و قصد جان کردند

یسر نکته اوحی الیه ما یو حی                      رموز عاشق و معشوق را بیان کردند

برای جلوه حسن و جمال خوبش حبیب            چو ساخت آینه ای نام او جهان کردند

جمال دوست بر عارفان بود پیدا                    اگرچه در نظر خافلان نهان کردند

مرا به بندگی از هر دو کون داده خلاص         ترا فریفته این و آن کردند

خلیل عشق مگردر حسین آمد                       کز آتش دل او باغ و گلستان کردند

حسین منصور حلاج