دیدگان
اگر که امشب توان ز گریه بر تابم
دیده نتوان ز طره زلف تو بر تابم
قلم نتوان زد بنام شیرینت ای ماه
که من در وصل تو چون باد، در تابم
آن زمان کز سر هجرت غم ببارد بر من
هم چون برگ خزان در نفست بی تابم
شرری کز آن نگاه خرمن جانم بسوخت
می زند رقص کنان چون شعله ای در تابم
حر نفسی چو پرنیان کز دم توست
می کند ثا نی در گر بار ز خود بی تابم
+ نوشته شده در یکشنبه هجدهم فروردین ۱۳۸۷ ساعت 9:16 توسط ن.ثانی
|