ره عشق

ما در ره عشق تو اسیران بلائیم

                                      کس نیست چنین عاشق بیچاره که مائیم

بر ما نظری کن که در ین شهر غریبیم

                                      بر ما کرمی کن که در این شهر گدائیم

زهدی که نه در کنج مناجات نشینیم

                                      وجدی نه که بر گرد خرابات برآئیم

نه اهل صلاحیم و نه مستان خرابیم

                                     اینجا نه و آنجا نه، چه قومیم و کجائیم

حلاّج وشانیم که از دار نترسیم

                                    مجنون صفاتیم که در عشق خدائیم

ترسیدن ما چونکه هم از بیم و بلا بود

                                     اکنون ز چه ترسیم که در عین بلائیم

ما را به تو سریست که کس محرم آن نیست

                                     گر سر برود سر تو با کس نگشائیم

ما را نه غم دوزخ و نه حرص بهشت است

                                     بردار ز رخ پرده که مشتاق لقائیم

در یاب دل شمس خدا مفخر تبریز

                                     رحم آر که ما سوخته داغ خدائیم

دیوان شمس

حضرت مولانا

ستاره کور

ناتوان، گذشته ام ز کوچه ها،
نیمه جان رسیده ام به نیمه راه،
چون کلاغ خسته ای در این غروب
می برم به آشیان خود پناه!

در گریز، از این زمان بی گذشت،
در فغان از این ملال بی زوال،
رانده از بهشت عشق و آرزو،
مانده ام همه غم و همه خیال.

سر نهاده چون اسیر خسته جان،
در کمند روزگار بد سرشت.
رو نهفته چون ستارگان کور،
در غبار کهکشان سرنوشت.

می روم ز دیده ها نهان شوم.
می روم که گریه در نهان کنم
یا مرا جدایی تو می کشد
یا تو را دوباره مهربان می کنم

این زمان، نشسته بی تو، با خدا،
آنکه با تو بود و با خدا نبود.
می کند هوای گریه های تلخ،
آن که خنده از لبش جدا نبود.

بی تو، من  کجا روم؟  کجا روم؟
هستی من از تو مانده یادگار،
من به پای خود به دامت آمدم،
من مگر ز دست خود کنم فرار!

تا لبم، دگر نفس نمی رسد،
ناله ام به گوش کس نمی رسد،
می رسی به کام دل که بشنوی:
ناله ای ازین قفس نمی رسد ...!

فریدون مشیری

احساس

درون من اشتیاقی عظیم برای عشقی مداوم و پایدار موج می زند. آیا این احساس احمقانه است؟