قلمم بوی ترا می دهد
کاغذ و نوشته هایم رنگ ترا دارند
ای خوبترین خوبان
دیگر نمی توانم درباره چیزی جز تو بنویسم
حتی در مورد پرواز کبوتر ها
که آزادی را برایم در بر دارد
ای که نامت نفسم را می شمارد
تنها کلام آشنا از آن توست
وقتی ستارگان را در آسمان می بینم
تنها ستاره رنگین از آن توست
ای خوبترین خوبان
دیگر نمی توانم درباره چیزی جز تو بنویسم
لحظه هایم پر است از آهنگ صدایت
که در جاده مخملی قلبم به پیش می رود
کاش در جاده تاکستان
همسفر نخلهای شادی بودم
و در بیکران عطر ایمانم
تاج فیروزه ای بسر می کردم
کاش با تو بودن را
احساس کنم
و در قایق کهنه خیالم
با تو به دریای محبت پا می گذاشتم
آنجا که برهنه از دردم
آواز صدایت
غریو شادی من است.
توی آسمون شب
دو ستاره سوسو می زنن
دل دل می کنن
عشق تا خدا صدا می کنن!
توی سرمای دلی
عاشقی افتاده ز نفس
گرمی دستهای تو
جونی می ده به این نفس!
تو آسمون عشق تو
ستاره هم کم میاره
ساعقه نگاه تو
شرر از آسمون میاره!
زیبایی کلام من
برقی ست از وجود تو
دستی بزن به این گل و
عالمی کن تو این دل و!
نیما