دل خویش

 

بر زلف تو گر دست درازی کردم

                                        و الله که حقیقت نه مجازی کردم

من در سر زلف تو دیدم دل خویش

                                        پس با دل خویش عشقبازی کردم         

حضرت مولانا

علی

 

آن شاه که با دانش و دین بود علی بود            

                                                مسجود ملک ساجد و معبود علی بود

خورشید ضیا گشتر و جمشید دو کشور

                                                ماه فلک موهبت  وجود علی بود

آن شاه فلک مرتبه کز عز و جلالت

                                                بر سایر مخلوق بیفزود علی بود

آن نکته تحقیق حقایق   بحقیقت        

                                                کز روی زمین مظهر حق بود علی بود

آن نقطه توحید احد کز دم واحد

                                                جز او نفس وحدت نشنود علی بود

آن بود وجود دوجهان کز ره معنی

                                                بی او نشدی عالم موجود علی بود

آن فاتحه دولت و مفتاح سعادت

                                                کاو قفل در مصطبه بگشود علی بود

آن ساعد دین حق و ینبوع معانی

                                                کز یمن وی آدم شده مسجود علی بود

آن فارس میدان ریاضت که بمردی

                                                گوی سبق از عالم بر بود علی بود

آن شه که بشمشیر وی از آینه دین

                                                زنگ ستم و بدعت بزدود علی بود

آن نور مجرد که بد او در همه حالت

                                                با موسی و عیسی و با هود علی بود

آن روح مصفا که خداوند بقرآن

                                                بنواخت بچند آیت و بستود علی بود

وحیی که بفرمود خداوند بقرآن

                                                آن وجه مکرم که بفرمود علی بود

جبریل امین را زبر حضرت عزت

                                                مقصد بمثل احمد و مقصود علی بود

هارون ولایت ز پس موسی عمران

                                                بالله  علی بود   علی بود   علی بود

این کفر نباشد سخن کفر نه اینست

                                                تا هست علی باشد و تا بود علی بود

حضرت مولا

یا حق و یا علی

 

گریه شمع

 

شبی همراه گریه های عاشقانه

شبی همراه سوختن، دردی بی بهانه

 

سری پرشور از آمال عشقت

دلی خونین از آن هجران عشقت

 

شبی در کنج خلوت گه یار

گریه شمعی در فروغ و فرقت یار

 

از آن شعله به سوختن خویش را

هم چو ققنوس به خاکستر زنم، این دل ریش را

 

به خون آتش زنم دیده زمان را

به عشقت من شکافم بیستون را

 

 شرحه شرحه دل ز هجرت من نخواهم

من این دلق مرقع را نخواهم

 

خدایا به خود سوزی های عاشقانه

به آن گریه رازهای محرمانه

 

به رحمت برگشا این دیده ما

به بخشا عشق پاکت بر دل ما