ابدیت

 

در این راه پر حادثه

در این آشفته بازار زندگی

در هجوم و شورش سایه ها،

سایه ام و تنها سایه ام

همراه من است

در زیر سوزنده ترین شعاعهای خورشید

 زیر قدمهایم، سنگینی سایه ام را احساس

می کنم

سایه ام تیره و باز تیره تر از همیشه

در راهی تا ابدیت

 شاید در انتظار روزنه ای نور

که از آن، دریچه ای بسوی تو باشد

دریچه ای تا خوشید و نور

دریچه ای تا پرواز

دریچه ای تا خود خدا؛

پیمودن این راه

 آشفتگی، هجران و دیگر هیچ

من تنهایم،  تنها

 می پیمایم تا ...!

راهی به وسعتی سبز،

فضایی آسمانی

 و تو شاید آن تک درختی باشی

تا در زیر سایه ات

 ارغوانی ترین لحظه هایم

رقم خورد.

نیما

بیست و دوم اردیبهشت ۸۶

 

شب

 

در مسلخ شب، که خورشید پنهان شود               سینه ات از درد عشق خونین شود

وان که دل از دیدنت ویران شود                     سینه از درد فراق نالان شود

گو، سینه عاشق محرم اسرار شب است            گریه اش شبنم دریای دل است

چیست در پرده این اسرار ها                          وان چیست که ازغم می تپد در دل ها

ستاره فاش گوید این حقیقت را چه شد                در سینه، دلت آن مروارید را چه شد

فریاد سینه ام شرحه شرحه از غم است              غم همدم شب های تار من است

شب زیبا ست با راز و نیاز                            گفتگوی من و او با صد ناز

الهی این شبم را هجران مکن                          شمع بسوزان، پروانه را دیوانه کن

 

نیما

بهار ۸۶