روزگار تنهایی من

دیگرم گریه های شبانه نمی دهد تسکینم،

زخمه های سه تارم نیست دوای درد من مسکینم.

ناله و مناجات شب هنگام چه سود،

که کند غوغا این،

                   دیوانه دل زنجیرم.

می زند ناله تلخی مرغ شب بر من زار و غریب،

می کند آسمان غرش سهمگین که رهی داری عجیب.

تنها،

          شب شیدای من

 آن تو است،

                   که در این دام نکند دیگری ام خوار و اسیر.

عکس رخ تو ماه شب تار من است،

          آخر ای ماه کجایی که به فریاد رسی.

زندگی رنج و عذابی ست،

                   نخواهم بی تو.

ای خدا مرگ بده، چون دگرم ماهم نیست.

نیما

اردیبهشت ۸۷