روزگار تنهایی من

وقت است که تنها و غریبانه بگرییم

عقل را گرو آن دل دیوانه ببندیم

ترسی ست مرکب  زغم و غربت و هجران

شوریده که باید ره  این خانه بپوییم

گر صولت اندوه ز بیداد به ما تاخت

حق یاری رساند که رهش یکباره ببندیم

مستیم که از روز ازل راه خرابات ندانیم

باید که بر این بازیچه به عالم بخندیم

گر یار نظری از صفت رحمت بر انداخت

شکرانه آن حلقه به اذکار ببندیم

گر ثانی ز سر غفلت خود توبه ای بشکست

بخشای به لطف و کرمت محتاج به آنیم

نیما (ثانی)

یاحق