سلسله موی دوست حلقه دام بلاست

سلسله موی دوست حلقه دام بلاست                        هر که در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست

گر بزنندم به تیغ در نظرش بی‌دریغ                       دیدن او یک نظر صد چو منش خونبهاست

 گر برود جان ما در طلب وصل دوست                  حیف نباشد که دوست دوستر از جان ماست

 دعوی عشاق را شرع نخواهد بیان                        گونه زردش دلیل ناله زارش گواست

 مایه پرهیزگار قوت صبرست و عقل                    عقل گرفتار عشق صبر زبون هواست

 دلشده پای بند گردن جان در کمند                          زهره گفتار نه کاین چه سبب وان چراست

مالک ملک وجود حاکم رد و قبول                         هر چه کند جور نیست ور تو بنالی جفاست

 تیغ برآر از نیام زهر برافکن به جام                     کز قبل ما قبول وز طرف ما رضاست

 گر بنوازی به لطف ور بگدازی به قهر                 حکم تو بر من روان زجر تو بر من رواست

 هر که به جور رقیب یا به جفای حبیب                  عهد فرامش کند مدعی بی‌وفاست

 سعدی از اخلاق دوست هر چه برآید نکوست          گو همه دشنام گو کز لب شیرین دعاست

نجوای دل

من امشب ز سِر نجوایی دارم با دل خود

آخر چه شور و چه مستی دارم با دل خود

من امشب نفس به آه و آتش خواهم کشید

آه چه سینه شرحه شرحه دارم با دل خود

من امشب عقل را به می چون داده ام

وه چه پروازی ز سرمستی دارم با دل خود

من امشب سجده گاهم در دل ویرانه هاست

ویرانه را چون خانه از عشق دارم با دل خود

من امشب سکوت را به اوجی دگر خواهم برد

ثانی گر فریاد کند سکوتی دگر دارم با دل خود

ثانی (نیما)

مطرب مهتاب رو

مطرب مهتاب رو هر چه شنیدی بگو

ما همگان محرمیم هر چه بدیدی بگو

ای شه و سلطان من وای طربستان من

در حرم جان ما هر چه رسیدی بگو

ای شده از دست من خون دل و سرمست من

ای همه را دیده تو آنچه گزیدی بگو

نرگس خمار او ای که خدا یار او

دوش زگلزار او هر چه بچیدی بگو

عید بیاید رود عید تو ماند ابد

از فلک بی مدد چون برهیدی بگو

در شکرستان جان غرقه شدیم ای عمو

زین شکرستان اگر هیچ چشیدی بگو

میکشدم می بچپ میکشدم دل بر است

رو که کشاکش خوشست تو چه کشیدی بگو

می بقدح ریختی فتنه بر انگیختی

قفل خرابات را چون تو کلیدی بگو

شور خرابات ما نور مناجات ما

پرده حاجات ما نه تو دریدی بگو

ماه در ابر اندرون تیره شده است وزبرون

ای مه کز ابرها پاک و بعیدی بگو

ظل تو پاینده باد ماه تو تابنده باد

چرخ تو آینده باد از چه رمیدی بگو

مرد مجاهد بدی عابد و زاهد بدی

عاقبتا همچو مرغ از چه پریدی بگو

در هوس شمس دین شیفته از عقل و دین

از دو جهان همچو باد چست جهیدی بگو

حضرت مولانا

یار پسندید مرا

مژده بده! مژده بده! یار پسندید مرا

سایه‌ی او گشتم و او، بُرد به خورشید مرا

جان دل و دیده منم، گریه‌ی خندیده منم

یارِ پسندیده منم، یار پسندید مرا

کعبه منم، قبله منم، سوی من آرید نماز

کان صنمِ قبله‌نما، خم شد و بوسید مرا

پرتو دیدار خوشش، تافته در دیده‌ی من

آینه در آینه شد، دیدمش و دید مرا

آینه خورشید شود، پیش رخ روشن او

تاب نظر خواه و ببین کاینه تابید مرا

گوهرِ گُم‌بوده نگر، تافته بر فرق فلک

گوهری خوب‌نظر، آمد و سنجید مرا

نور چو فواره زند، بوسه بر این باره زند

رشک سلیمان نگر و غیرت جمشید مرا

هر سحر از کاخ کرم، چون که فرو می‌نگرم

بانگ لک‌الحمد رسد، از مه و ناهید مرا

چون سر زلفش نکشم، سر ز هوای رخ او

باش که صد صبح دمد، زین شب امید مرا

پرتو بی‌پیرهنم، جان رها کرده تنم

تا نشوم سایه‌ی خود، باز نبینید مرا

ه.ا - سایه

آرامش در اوج

رهایم کن در این امواج بی انتها

تا چونان غوطه ور شوم

تا چرخ زنان

در این طلاطم سرگردان باشم.

رهایم کن به دست باد

می خواهم پرواز کنم تا اوج خیال

نقش زنم زیباترین لحظاتم را با تو در آسمان

با تو ام ...!

آتش بزن، بسوزان

خانه ام، جانم

ویران کن، هر آنچه به تو داده ام

تا شاید مرحمی باشد

برای درد تنهائیم.

خسته ام، خسته

بگیر دستم را و در آغوش نیلوفری ات آرامم کن،

آرام، آرام ، ...

سوداگر عشق

گر درد نهی بر دل مسکین روا نباشد

            زهی سودا کنی عشق را روا نباشد

دل برون ز کف و این آیینه مستان جو

            مست زنی ز کام و در شکنی روا نباشد

صد شوق که از دیدن دلدار برآمد

            گران بود گر هم نظر نکنی روا نباشد

ای که به عشق زنده نگاه دار من

             گر بمیرانی این شوریده را روا نباشد

به کوی عشاق گذر نباشد ما را

            بخوان ای صنم گر تو نخوانی روا نباشد

از دولت معشوق به سوزان جان را

            چون نسوزد جان ثانی این روا نباشد

نیما

آخرین شعر مولانا در حین وفات

رو سر بنه به بالين تنها مرا رها كن

ترك من خراب شبگرد مبتلا كن

ماييم و موج سودا شب تا به روز تنها

خواهي بيا ببخشا خواهي برو جفا كن

از من گريز تا تو هم در بلا نيفتی

بگزين ره سلامت ترك ره بلا كن

ماييم و آب ديده در كنج غم خزيده

بر آب ديده ما صد جاي آسيا كن

خيره كشي است ما را دارد دلي چو خارا

بكشد كسش نگويد تدبير خونبها كن

برشاه خوبرويان واجب وفا نباشد

اي زرد روي عاشق تو صبر كن وفا كن

درديست غير مردن كانرا دوا نباشد

پس من چگونه گويم كين درد رادواكن

در خواب دوش پيري در كوي عشق ديدم

با دست اشارتم كرد كه عزم سوي ما كن

گر ا‍‍ژدهاست بر ره عشق است چون زمرد

از برق اين زمرد هين دفع اژدها كن

حضرت مولانا

 

قاصدک

قاصدک! هان چه خبر آوردی؟

از کجا و ز که خبر آوردی؟

خوش خبر باشی،  اما، اما

گرد بام و در من بی ثمر می گردی

انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس

برو آنجا که ترا منتظرند

قاصدک!

در دل من همه کور و کرند

دست بردار از این در وطن خویش غریب

قاصدک تجربه های همه تلخ

با دلم می گوید

که دروغی تو دورغ

که فریبی تو فریب

قاصدک! هان ولی ... آخر ... ای وای!

راستی آیا رفتی با باد؟

با توام آی! کجا رفتی؟ آی ...!

راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟

مانده خاکستر گرمی، جایی؟

در اجاقی - طمع شعله نمی بندم - خردک شرری هست هنوز؟

قاصدک!

ابر های همه عالم شب و روز

 در دلم می گریند

مهدی اخوان ثالث

ره عشق

ما در ره عشق تو اسیران بلائیم

                                      کس نیست چنین عاشق بیچاره که مائیم

بر ما نظری کن که در ین شهر غریبیم

                                      بر ما کرمی کن که در این شهر گدائیم

زهدی که نه در کنج مناجات نشینیم

                                      وجدی نه که بر گرد خرابات برآئیم

نه اهل صلاحیم و نه مستان خرابیم

                                     اینجا نه و آنجا نه، چه قومیم و کجائیم

حلاّج وشانیم که از دار نترسیم

                                    مجنون صفاتیم که در عشق خدائیم

ترسیدن ما چونکه هم از بیم و بلا بود

                                     اکنون ز چه ترسیم که در عین بلائیم

ما را به تو سریست که کس محرم آن نیست

                                     گر سر برود سر تو با کس نگشائیم

ما را نه غم دوزخ و نه حرص بهشت است

                                     بردار ز رخ پرده که مشتاق لقائیم

در یاب دل شمس خدا مفخر تبریز

                                     رحم آر که ما سوخته داغ خدائیم

دیوان شمس

حضرت مولانا

ستاره کور

ناتوان، گذشته ام ز کوچه ها،
نیمه جان رسیده ام به نیمه راه،
چون کلاغ خسته ای در این غروب
می برم به آشیان خود پناه!

در گریز، از این زمان بی گذشت،
در فغان از این ملال بی زوال،
رانده از بهشت عشق و آرزو،
مانده ام همه غم و همه خیال.

سر نهاده چون اسیر خسته جان،
در کمند روزگار بد سرشت.
رو نهفته چون ستارگان کور،
در غبار کهکشان سرنوشت.

می روم ز دیده ها نهان شوم.
می روم که گریه در نهان کنم
یا مرا جدایی تو می کشد
یا تو را دوباره مهربان می کنم

این زمان، نشسته بی تو، با خدا،
آنکه با تو بود و با خدا نبود.
می کند هوای گریه های تلخ،
آن که خنده از لبش جدا نبود.

بی تو، من  کجا روم؟  کجا روم؟
هستی من از تو مانده یادگار،
من به پای خود به دامت آمدم،
من مگر ز دست خود کنم فرار!

تا لبم، دگر نفس نمی رسد،
ناله ام به گوش کس نمی رسد،
می رسی به کام دل که بشنوی:
ناله ای ازین قفس نمی رسد ...!

فریدون مشیری