من از دیار غربتم،
مرا به فردا بسپار؛
تا بیارامم در آغوش زمان.
رهایم کن، خسته ام ...!
شعرم چون کهنه کتابی ست غریب
و چقدر سخت خواهد بود
بی حضورت ورق زدن خاطراتش.
دلی می خواهم به وسعت دریا
پری برای پرواز،
جایی برای پر کشیدن
که تو باشی و یک شاخه رز ...
انتظارت را کشیدن چه زیباست!
چه زیباست! لحظه ای که چشم در چشم تو،
ململ نگاهت روحم را نوازش خواهد کرد.
می خواهم تو را در آغوش کشم،
و تو مرا با نوازشی از جنس گلبرگ،
در آبشار گیسوانت رها کنی.
و من در آغوش تو
بی پروا برایت زمزمه کنم
" تو را من چشم در راهم ..."
نیما
با هر نگاه شوریده تر می شوم
گویی که در آن ناگفته ای پنهان کرده ای
یا شاید گویی که پاکی چشمانت
تنم را می لرزاند.
برایم بخوان از عمق دیدگانت
که دیگر توان دیدن آنها را ندارم.
با آن نگاه مواجت،
چنان در قلبم جاری شدی،
که خود را از یاد برده ام.
نفسم را برای دیدنت در سینه حبس کرده ام،
چشمانم را برای دیدنت به چالش کشیده ام،
واین بار ثانیه ها لحظه دیدارت را شمارش می کنند ....!
نیما
نمی دانی چه احساس غریبی ست،
تنها در این کوچه های شب زده قدم زدن.
می توان انتظار را حس کرد،
آن هنگام که برای رسیدنت؛
چشم به افق بسته ام
اکنون بهار رسیده
خود را با نامت تزئین کرده
آرایشی از وسعت سبز
به حرمت پاکی ات بر تن کرده
و تو نیستی، نمی دانی!
برای این گران ترین لحظات
برای بودنت
آسمان چه سنگین گریه می کند
وقتی عطر تنت
بهار را نوازش می کند
باد چهره اش را دگرگون می کند.
می دانی؟!
هنوز در انتظارم ...
دوباره شب می شود
قدم زنان بسوی افق می روم
تا در تو محو شوم ...!
نیما
نشسته ام به گوشه ای پا به دلم گذاشته ام
ماه رخت به قاب دل عکس تو را گذاشته ام
دوان دوان دویده ام در عطش وصال تو
در گذر از خیال تو دل به فنا سپرده ام
روی تو شد کعبه من جلوه نما قبله من
بیا که در نماز عشق سجده بسی گذارده ام
عشق تو می برد ز من عقل مرا به لحظه ای
من به هوای کوی تو از همه کس رمیده ام
خیال تنهایی من پر شده باز ز نام تو
نام تو بر دفتر عشق به خون دل نگاشته ام
به عرش و آسمان بگو گریه کند به حال من
من به خدا رسیده ام از ته دل گریسته ام
ثانی رسد به کوی تو در گذر از خیال خود
سکوت خود شکسته ام پا به درون کشیده ام
ثانی (نیما)
نرگس چشم مستت نشان دارد ز حال ما
آن لعل لبت جام می دارد از برای ما
ز روی ماه تو ای ساقی خراباتیم آخر
نوش همی کن پیاله ز رخسارت مدام ما
یکه زند روی ماه تو بر آسمان شب
نگینی که طلوع کند ز رخت در جان ما
نیما
غروب است و چشمانت برای من همه چیز
تو می دانستی که بدون چشمانت خواهم مرد
وقتی زندگی ام هاشوری از رنگهای مژگانت بود!
به راستی چشمانت را بستی ...!
نیما
دریچه ای از قلبم را بسوی ترنم های زیبای ترانه هایت باز گذاشته ام،
تا بگویی
برای لحظه ای ...!
دوستت دارم.
حباب ثانیه شکست،
حجم سبز بغض شکفت،
دستم را به سوی مهربانی آسمان باز کردم،
بوی باران را حس می کنم،
می بارد باران!
نیما